{"id":3254,"date":"2026-04-21T20:19:09","date_gmt":"2026-04-21T20:19:09","guid":{"rendered":"https:\/\/historiapomorza.pl\/epoka\/eric-of-pomerania-king-of-denmark-norway-and-sweden-and-duke-of-slupsk-c-1382-may-23-1459\/"},"modified":"2026-07-01T07:46:51","modified_gmt":"2026-07-01T07:46:51","slug":"eric-of-pomerania-king-of-denmark-norway-and-sweden-and-duke-of-slupsk-c-1382-may-23-1459","status":"publish","type":"epoka","link":"https:\/\/historiapomorza.pl\/en\/epoka\/eric-of-pomerania-king-of-denmark-norway-and-sweden-and-duke-of-slupsk-c-1382-may-23-1459\/","title":{"rendered":"Eric of Pomerania, King of Denmark, Norway, and Sweden, and Duke of S\u0142upsk (c. 1382 \u2013 May 23, 1459)"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"
Eric I of Pomerania (1382\u20131459), (author unknown, PD, source: [https:\/\/commons.wikimedia.org\/w\/index.php?search=%C3%96lgem%C3%A4lde+von+Erich+I.+von+Pommern&title=Special%3AMediaSearch&type=image](https:\/\/commons.wikimedia.org\/w\/index.php?search=%C3%96lgem%C3%A4lde+von+Erich+I.+von+Pommern&title=Special%3AMediaSearch&type=image))<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n

There are few figures in the medieval history of Western Pomerania of such stature as the King of Denmark, Norway, and Sweden, and Duke of S\u0142upsk, Eric of Pomerania. His life embodies nearly everything that fate can prepare for a human being, beginning with his almost miraculous discovery in childhood by the Danish Queen Margaret (c. 1353 \u2013 October 28, 1412) in one of the region’s peripheral duchies and his elevation to the crown of three Scandinavian states, through attempts to return to the imperial policy of the Danish rulers from before the Battle of Bornh\u00f6ved in 1237, to his spectacular downfall from the throne and death in an atmosphere of family disputes upon his return to his native domain.<\/p>\n\n

Trzeba by\u0142o szcz\u0119\u015bliwego trafu dla m\u0142odego Gryfity, a tragedii dla du\u0144skiej rodziny kr\u00f3lewskiej, aby Eryk Pomorski znalaz\u0142 si\u0119 w Skandynawii i rozpocz\u0105\u0142 sw\u00f3j, trwaj\u0105cy niemal p\u00f3\u0142 wieku, najintensywniejszy etap \u017cycia. W latach 70. i 80. XIV stulecia kr\u00f3lestwo du\u0144skie musia\u0142o zmierzy\u0107 si\u0119 z powa\u017cnym kryzysem dynastycznym. Po \u015bmierci kr\u00f3la Waldemara IV Atterdaga (ok. 1321 – 24 X 1375) tamtejszy tron obj\u0105\u0142 w 1376 roku jego wnuk Olaf (ur. XII 1370), syn kr\u00f3lowej Ma\u0142gorzaty i kr\u00f3la norweskiego H\u00e5kona VI Magnussona (ok. 1340-1380). Wkr\u00f3tce, bo w 1380 roku, zmar\u0142 r\u00f3wnie\u017c w\u0142adca Norwegii, a skro\u0144 niepe\u0142noletniego monarchy du\u0144skiego zacz\u0119\u0142a zdobi\u0107 r\u00f3wnie\u017c korona tego kraju. W tym czasie Ma\u0142gorzata zacz\u0119\u0142a odgrywa\u0107 pierwszoplanow\u0105 rol\u0119 w Skandynawii. Faktycznie rz\u0105dzi\u0142a monarchi\u0105 du\u0144sk\u0105 i kierowa\u0142a polityk\u0105 zagraniczn\u0105 Norwegii. Niestety, panowanie Olafa by\u0142o kr\u00f3tkotrwa\u0142e, bowiem ju\u017c 3 VIII 1387 roku, niespe\u0142na siedemnastoletni w\u0142adca, niespodziewanie zmar\u0142 na zamku w Falsterbo w Skanii. Kr\u00f3lowa Ma\u0142gorzata przyj\u0119\u0142a ho\u0142d od poddanych w Danii i Norwegii. W marcu 1388 roku podj\u0119\u0142a rozmowy z mo\u017cnymi szwedzkimi niezadowolonymi ze sprawuj\u0105cego tam od 1364 roku w\u0142adz\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105, ksi\u0119cia meklemburskiego Albrechta III (ok. 1338 – 31 III 1412). Podczas wyprawy do Szwecji pokona\u0142a go w 1389 roku w bitwie pod Falk\u00f6ping i wzi\u0119\u0142a do niewoli wraz z jego synem, Erykiem (ok. 1359 – 26 VII 1397). Droga do zjednoczenia Danii, Norwegii i Szwecji w jeden organizm pa\u0144stwowy sta\u0142a si\u0119 kwesti\u0105 nieodleg\u0142ej przysz\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n

The future king of the states of the Kalmar Union was born around 1382 at the castle in Dar\u0142owo as Bogus\u0142aw, son of Duke Wartislaw VII (c. 1362\u201363 \u2013 1394\/95) and the Mecklenburg Duchess Maria (c. 1363\/67 \u2013 1402\/3). Thanks to the connections of his mother\u2014a granddaughter of Valdemar IV and daughter of the Danish Princess Ingeborg\u2014he was his closest male relative and a pretender to the throne following the death of King Olaf in 1387. At the turn of 1388 and 1389, he found himself alongside his sister, Catherine (c. 1384 \u2013 March 12, 1426), at the Danish court, where Queen Margaret adopted him and changed his name to the Scandinavian Eric. In addition to integrating the new ruler into the royal dynastic tradition, this had a second objective, which was to achieve victory in the rivalry with the aforementioned Swedish King Albert III, whose son was also named Eric. The extraordinarily strong personality of Margaret influenced the young Bogus\u0142aw-Eric until the Queen’s death in 1412.<\/p>\n\n

The young Griffin’s claims to the Norwegian throne were recognized following the death of King Olaf. In 1396, subjects in Denmark and Sweden paid homage to him. On June 17, 1397, he was crowned king of the states of the Kalmar Union. Despite the fact that he reached his majority in 1400, Queen Margaret continued to play a key role in governing the state. The most striking example of this is the 54-point instruction manual that the queen handed to Eric before his visit to Norway in 1405. As early as 1400, negotiations began at the court of the French Valois for a wife for Eric, who was initially intended to be a daughter of King Charles VI the Mad (1362\u20131422). Ultimately, however, a marriage was arranged between the Griffin and Philippa, the daughter of the English King Henry Henry IV (1367\u20131413) of the House of Lancaster and Mary de Bohun, which took place on October 26, 1406, in Lund. Eric’s union with Philippa remained childless, which severely complicated the king’s succession plans.<\/p>\n\n

28 X 1412 roku kr\u00f3lowa Ma\u0142gorzata zmar\u0142a na statku zakotwiczonym pod Flensburgiem w wyniku panuj\u0105cej zarazy. Eryk w zasadniczych sprawach kontynuowa\u0142 jej g\u0142\u00f3wn\u0105 lini\u0119 polityczn\u0105. D\u0105\u017cy\u0142 do centralizacji pa\u0144stw unii kalmarskiej i wzmocnienia w\u0142adzy kr\u00f3lewskiej. Doprowadzi\u0142 do powstania jednej kancelarii i archiwum dla ca\u0142ego pa\u0144stwa. Stopniowo jego centrum stawa\u0142a si\u0119 te\u017c Kopenhaga (od 1416\/1417 roku). Przejawem d\u0105\u017ce\u0144 centralizacyjnych by\u0142y r\u00f3wnie\u017c zewn\u0119trzne atrybuty w\u0142adzy kr\u00f3lewskiej jak tytulatura, piecz\u0119\u0107 i flaga. W\u0142adca najwi\u0119cej czasu sp\u0119dza\u0142 w Danii, za\u015b Norwegia by\u0142a przez niego odwiedzana rzadko. Kluczowe stanowiska w Szwecji obsadzali Du\u0144czycy i Niemcy, co wzbudza\u0142o niech\u0119\u0107 ze strony tamtejszego spo\u0142ecze\u0144stwa i sta\u0142o si\u0119 zarzewiem p\u00f3\u017aniejszych problem\u00f3w Eryka. Niewielkie pocieszenie mog\u0142y stanowi\u0107 dla Szwed\u00f3w szczeg\u00f3lne relacje \u0142\u0105cz\u0105ce Eryka i jego ma\u0142\u017conk\u0119 Filip\u0119 z klasztorem zakonu \u015bw. Bygidy w Vadstena. Konwent ten zajmowa\u0142 wyj\u0105tkowe miejsce w planach kr\u00f3lewskich nie tylko na niwie religijnej, ale i politycznej jako symbol zjednoczenia Skandynawii. Ju\u017c w czasach ma\u0142\u017ce\u0144stwa kr\u00f3lowej Ma\u0142gorzaty z H\u00e5konem VI i pobytu w Norwegii, jej ochmistrzyni\u0105 by\u0142a c\u00f3rka \u015bw. Brygidy Szwedzkiej, Merete Ulvsdatter (1319-1371). W czasie rz\u0105d\u00f3w Eryka przejawia\u0142o si\u0119 to w hojnych donacjach i cz\u0119stych pobytach pary kr\u00f3lewskiej w klasztornych murach. Konwenty regu\u0142y \u015bw. Brygidy powsta\u0142y r\u00f3wnie\u017c w dw\u00f3ch pozosta\u0142ych kr\u00f3lestwach zjednoczonych w Kalmarze. Kr\u00f3lowa Filipa obdarowa\u0142a szwedzki klasztor w swoim testamencie i wyznaczy\u0142a ko\u015bci\u00f3\u0142 konwentualny jako miejsce swojego ostatniego spoczynku. Po \u015bmierci kr\u00f3lowej 5 I 1430 roku, wybudowano tam kaplic\u0119 \u015bw. Anny, w kt\u00f3rej z\u0142o\u017cono jej doczesne szcz\u0105tki. Przypuszcza si\u0119, \u017ce kr\u00f3l planowa\u0142 tam r\u00f3wnie\u017c sw\u00f3j poch\u00f3wek.\u00a0<\/p>\n\n

W\u015br\u00f3d spraw, kt\u00f3re szczeg\u00f3lnie zaprz\u0105ta\u0142y g\u0142ow\u0119 Eryka w czasie jego panowania w Skandynawii by\u0142y sprawa Szlezwiku, relacje z Hanz\u0105 niemieck\u0105 i nast\u0119pstwo tronu. Ka\u017cda z nich przynios\u0142a kr\u00f3lowi wiele rozczarowa\u0144. Pierwsze dwie kwestie by\u0142y ze sob\u0105 \u015bci\u015ble powi\u0105zane. Eryk pr\u00f3bowa\u0142 pozyska\u0107 Hanzeat\u00f3w, a szczeg\u00f3lnie Lubek\u0119, do walki o Szlezwik. Ksi\u0119stwo le\u017c\u0105ce na po\u0142udniowych kra\u0144cach monarchii du\u0144skiej znalaz\u0142o si\u0119 w 1326 roku w r\u0119kach hrabi\u00f3w Holsztynu z rodu Schauenburg. W 1386 roku uda\u0142o im si\u0119 zagwarantowa\u0107 tam sobie dziedziczne nadanie w formie wieczystego lenna. Od 1404 roku rz\u0105dy w ksi\u0119stwie szlezwickim sprawowa\u0142a ksi\u0119\u017cna El\u017cbieta (ok. 1367 – po 1423), wdowa po zmar\u0142ym hrabim Gerhardzie VI (ok. 1367-1404). Kr\u00f3lowej Ma\u0142gorzacie uda\u0142o si\u0119 ustanowi\u0107 Eryka opiekunem jej ma\u0142oletnich syn\u00f3w, a wkr\u00f3tce wykorzystuj\u0105c problemy finansowe rodu, zaj\u0105\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 ksi\u0119stwa i uzyska\u0107 od jego przedstawicieli przysi\u0119g\u0119 wierno\u015bci. Wojna toczona przez kr\u00f3la Eryka o panowanie nad ksi\u0119stwem w latach 1410-1435 nie przynios\u0142a mu sukcesu. W kwestii stosunku do Hanzy niemieckiej w\u0142adca skandynawski stara\u0142 si\u0119 faworyzowa\u0107 w\u0142asne mieszcza\u0144stwo i utrudnia\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 miastom niemieckim. Stanowi\u0142y one powa\u017cn\u0105 si\u0142\u0119, z kt\u00f3r\u0105 Eryk musia\u0142 si\u0119 liczy\u0107. Wspiera\u0142 te\u017c ich kosztem kupc\u00f3w holenderskich i angielskich. W okresie swoich samodzielnych rz\u0105d\u00f3w w latach 1413-1437 wyda\u0142 44 przywileje dla swoich miast. Wyrok wydany w sprawie ksi\u0119stwa szlezwickiego w 1424 roku przez kr\u00f3la rzymskiego Zygmunta Luksemburskiego (ok. 1368 – 1437) potwierdza\u0142, \u017ce by\u0142o ono cz\u0119\u015bci\u0105 Korony Du\u0144skiej, co jednak nie zmieni\u0142o stanu faktycznego. W\u0142adca skandynawski si\u0119gn\u0105\u0142 po \u015brodki militarne, by przechyli\u0107 szal\u0119 zwyci\u0119stwa na swoj\u0105 stron\u0119. W 1426 roku Hanzeaci zawarli sojusz z ksi\u0105\u017c\u0119tami szlezwickimi skierowany przeciw kr\u00f3lowi Erykowi. Pocz\u0105tkowo uzyska\u0142 on przewag\u0119 nad miastami hanzeatyckim odnosz\u0105c 11 VII 1427 roku zwyci\u0119stwa pod Flensburgiem. 8 V 1428 roku na wodach w okolicy Stralsundu g\u00f3r\u0105 by\u0142a flota miast niemieckich, kt\u00f3ra rozbi\u0142a Du\u0144czyk\u00f3w. Kr\u00f3l Eryk poni\u00f3s\u0142 prawdziw\u0105 kl\u0119sk\u0119, trac\u0105c w bitwie 500-600 ludzi, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 trafi\u0142a do niewoli. Kiedy 22 VII 1432 roku przegra\u0142 kolejne starcie pod Flensburgiem, by\u0142 zmuszony zawrze\u0107 pi\u0119cioletni rozejm. Wojna zako\u0144czy\u0142a si\u0119 dla niego niekorzystnym pokojem, do kt\u00f3rego zawarcia dosz\u0142o 15 VII 1435 roku w Vordingborgu. W\u0142adca unii kalmarskiej zobowi\u0105za\u0142 si\u0119 w nim potwierdzi\u0107 kupcom niemieckim wszystkie przywileje, a ponadto zwolni\u0142 Hanzeat\u00f3w od c\u0142a sundzkiego ustanowionego w 1429 roku.\u00a0<\/p>\n\n

Du\u017co uwagi i zabieg\u00f3w Eryk po\u015bwi\u0119ci\u0142 kwestii zapewnienia swojego nast\u0119pstwa tronu w Skandynawii. Od oko\u0142o 1417 roku przewidywa\u0142 jako swojego sukcesora Bogus\u0142awa IX, syna ksi\u0119cia s\u0142upskiego Bogus\u0142awa VIII (ok. 1363\/64-1418). Cz\u0119sto przebywa\u0142 on na dworze w Kopenhadze i by\u0142 tam wprowadzany w sprawy pa\u0144stwowe. W 1419 roku Eryk zawar\u0142 sojusz z kr\u00f3lem polskim W\u0142adys\u0142awem II Jagie\u0142\u0142\u0105 (ok. 1362-1434). Pojawi\u0142a si\u0119 w\u00f3wczas koncepcja zawarcia przez m\u0142odego Gryfit\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stwa z c\u00f3rk\u0105 kr\u00f3la polskiego i Anny Cylejskiej (1386-1416), Jadwig\u0105 (1408-1431) i wsp\u00f3lne panowanie m\u0142odej pary w pa\u0144stwach unii kalmarskiej i polsko-litewskim oraz w ksi\u0119stwie s\u0142upskim. Spraw\u0119 dyskutowano w latach 1419-1425, a ostatecznie straci\u0142a ona na aktualno\u015bci w 1431 roku, kiedy polska ksi\u0119\u017cniczka zmar\u0142a. Starania Eryka o nast\u0119pstwo tronu dla Bogus\u0142awa IX zako\u0144czy\u0142y si\u0119 katastrof\u0105. Kr\u00f3lewskie plany spotka\u0142y si\u0119 z sprzeciwem szwedzkiej elity politycznej wobec d\u0105\u017cenia kr\u00f3la do pogwa\u0142cenia obowi\u0105zuj\u0105cego tam prawa wolnego wyboru w\u0142adcy. By\u0142 to jednocze\u015bnie pocz\u0105tek ko\u0144ca jego rz\u0105d\u00f3w w Danii, Norwegii i Szwecji.\u00a0<\/p>\n\n

Eric’s reign on the Scandinavian thrones did not prevent him from overseeing the affairs of his Pomeranian inheritance. His position and the rights in the Duchy of S\u0142upsk inherited from his father were not questioned by his cousins. The partition document of the duchy from 1402 also took into account the ruler of the Kalmar Union, under whose authority, together with his uncle Bogus\u0142aw VIII, Dar\u0142owo, Bia\u0142ogard, Stargard, Gryfice, and Trzebiat\u00f3w on the Rega were to fall. Duke Bogus\u0142aw VIII visited him at the royal court in Denmark, and after his death in 1418, the duchess-widow Sophia consulted many matters with her royal relative. Eric then arrived in the Duchy of S\u0142upsk to receive the homage of his subjects. The arbitration process that took place between 1412 and 1414 before the King of the Romans, Sigismund of Luxembourg, as arbitrator was brought against the Teutonic Order in Prussia not only by Bogus\u0142aw VIII but also by King Eric as Duke of S\u0142upsk. The treaty concluded by him in 1423 with the Grand Master of the Teutonic Order in Prussia, Paul von Russdorf (1365\u20131441), and the Livonian Master, Siegfried Lander von Spanheim (1360\u20131424), was sealed by the S\u0142upsk, Szczecin, and Wo\u0142ogoszcz Griffins. The Scandinavian king’s interest in Pomeranian affairs is further evidenced by the fact that he sought to bring about an agreement in the dispute between the bishops of Kamie\u0144 and the Duke of S\u0142upsk regarding the episcopal castles occupied by the Griffins. These efforts ended in success, as in 1436 Bogus\u0142aw IX (c. 1405\u20131446) concluded an agreement on this matter with Bishop Siegfried von Bock (1424\u20131446). In the same year, Eric granted the burghers of Trzebiat\u00f3w on the Rega and Stargard the right to establish a fishing settlement, a so-called vitte, in Drag\u00f8r on the island of Amager near Copenhagen, and the Stargard Augustinian Eremites the right to build a chapel there, where visitors from Western Pomerania were to seek pastoral care. Eric also utilized the services of Pomeranians and willingly surrounded himself with them at the Copenhagen court. The most striking example of this was, as mentioned above, his efforts to secure the succession to the throne for Bogus\u0142aw IX. In the dispute over Schleswig in 1424, he was represented by the provost of the Kamie\u0144 chapter, Jan Westfal, and representatives of the Pomeranian family of the Counts von Eberstein, as well as knights from the Duchy of S\u0142upsk such as Gerd von Dewitz, Swantes Tessin, and Matzke Borcke, resided at the royal court in Denmark.<\/p>\n\n

Eric’s downfall was accelerated by the failed attempts to force through Bogus\u0142aw IX as the successor to the Scandinavian throne and the outbreak of Engelbrecht Engelbrektsson’s rebellion in Sweden. As a result, he was dethroned there on August 16, 1434\u20131435, while in 1439 he lost the crown in Denmark, and in 1442 also in Norway. The throne in Scandinavia was assumed between 1440 and 1442 by Christopher of Bavaria (1440\u20131448), the son of his sister, the S\u0142upsk Duchess Catherine, and the Count Palatine and Duke of Bavaria from the House of Wittelsbach, John of Pfalz-Neumarkt (c. 1383 \u2013 March 14, 1443). Deprived of his crowns, the Griffin went to Gotland, from where, based in Visby, he conducted piratical activities. Several talks regarding Eric’s restoration to power in Scandinavia yielded no results. After leaving the island in 1449, he returned to Western Pomerania and settled at the Dar\u0142owo castle. He played a significant role in internal Pomeranian politics. He was then the sole male heir to the Duchy of S\u0142upsk. Duke Bogus\u0142aw IX, in whom he had placed so much hope, had died on December 7, 1446. He was survived by the duchess-widow Maria, originating from the Mazovian Piasts, and a daughter, Sophia (c. 1434 \u2013 August 24, 1497). Eric arranged her marriage to the Duke of Wo\u0142ogoszcz, Eric II (c. 1418\/25 \u2013 July 5, 1474). Soon after, misunderstandings arose between Eric I and Eric II, which were averted by representatives of the estates of the duchy, which was reflected in an agreement concluded between the rulers on January 16, 1457. In 1451, Eric I attempted without success to mediate in a dispute between the burghers of Gryfice and Trzebiat\u00f3w on the Rega regarding navigation rights on the Rega. On July 14, 1454, he took part in an assembly over the \u015awina with the Wo\u0142ogoszcz Dukes Wartislaw IX (c. 1395\/1400 \u2013 April 17, 1457) and Wartislaw X (c. 1435 \u2013 December 17, 1478), during which the privileges of the town of Stargard were confirmed. In 1455, the burghers of Bia\u0142ogard obtained a similar document from him. Around 1457 is dated Eric I’s ordinance regarding the suppression of robbery within the territory of the duchy. The fact that it was issued in cooperation with the estates of the land may indicate good cooperation between the ruler and the representatives of society.<\/p>\n\n

Na czas pomorskiego panowania Eryka przypad\u0142 pocz\u0105tek wojny trzynastoletniej mi\u0119dzy pa\u0144stwem zakonu krzy\u017cackiego w Prusach a Kr\u00f3lestwem Polskim. By\u0142y w\u0142adca skandynawski stara\u0142 si\u0119 prowadzi\u0107 aktywn\u0105 polityk\u0119 w odniesieniu do swojego wschodniego s\u0105siada, o czym \u015bwiadczy chocia\u017cby delegowanie do pa\u0144stwa zakonnego w 1454 roku przeora klasztoru kartuz\u00f3w Korona Maryi pod Dar\u0142owem Szymona Wegguna w celu zawarcia tam porozumienia z wielkim mistrzem Ludwikiem von Erlichshausenem (1450-1467). Pod koniec \u017cycia Eryk by\u0142 mocno zwi\u0105zany z poddar\u0142owskim konwnentem. Wielokrotnie obdarowywa\u0142 tamtejszych mnich\u00f3w. W\u015br\u00f3d intencji poczynionych przy tych okazjach znalaz\u0142o si\u0119 m. in. wspominanie modlitewne jego \u017cony kr\u00f3lowej Filipy, ale i wiernych dworzan z czas\u00f3w panowania w krajach unii kalmarskiej, jak wywodz\u0105cego si\u0119 z zakonu kartuz\u00f3w biskupa w islandzkim Sk\u00e1lholt, Goswina Comhaira (ok. 1375 – 20 VII 1447) i swojego spowiednika, kt\u00f3ry odda\u0142 kr\u00f3lowi wiele przys\u0142ug na polu dyplomacji. W ostatniej fazie \u017cycia kr\u00f3l Eryk zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Cecyli\u0105, kt\u00f3rej statusu jak dot\u0105d nie uda\u0142o si\u0119 w nauce dostatecznie wyja\u015bni\u0107. Mnisi kartuscy tytu\u0142owali j\u0105 kr\u00f3low\u0105 i ma\u0142\u017conk\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105. Wed\u0142ug niekt\u00f3rych badaczy by\u0142a ona dw\u00f3rk\u0105 kr\u00f3lowej Filipy i zaledwie monarsz\u0105 konkubin\u0105.\u00a0<\/p>\n\n

Kr\u00f3l Eryk zmar\u0142 w dniu 23 V 1459 r. Zosta\u0142 pogrzebany w ko\u015bciele parafialnym w Dar\u0142owie. Jego posta\u0107 przetrwa\u0142a w pami\u0119ci potomnych i w legendzie. W pochodz\u0105cym z 1447 roku dziele\u00a0De viris illustribus<\/em>, Eneasz Sylwiusz Piccolomini, a p\u00f3\u017aniejszy papie\u017c Pius II (1458-1464), opisywa\u0142 kr\u00f3la Eryka jako pi\u0119knego m\u0142odzie\u0144ca o z\u0142otych w\u0142osach, czerwonej twarzy i \u015bnie\u017cnobia\u0142ym karku, kt\u00f3ry potrafi\u0142 oczarowa\u0107 kobiety. W latach 30.-40. XVI wieku wieku Tomasz Kantzow wymienia\u0142 w swojej kronice drogocenne przedmioty, kt\u00f3re Eryk mia\u0142 opr\u00f3cz kosztowno\u015bci kr\u00f3lewskich i zastawy przewie\u017a\u0107 na dw\u00f3ch statkach z Gotlandii do Dar\u0142owa, a w\u015br\u00f3d nich m.in. \u00abfigur\u0119 Jezusa wysok\u0105 jak ch\u0142opiec pi\u0119tnastoletni, z czystego arabskiego uczynion\u0105 z\u0142ota; dwunastu aposto\u0142\u00f3w o wielko\u015bci dzieci, z czystego srebra; ca\u0142ego jednoro\u017cca; monstrancj\u0119 z czystego arabskiego z\u0142ota [\u2026]; z\u0142ot\u0105 g\u0119\u015b z zamku w Vordingborg [\u2026]\u00bb. Jeszcze wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie w\u0142adca z rodu Gryfit\u00f3w pojawia si\u0119 w literaturze pi\u0119knej, czego przyk\u0142adem mog\u0105 by\u0107 powie\u015bci Leopolda Tyrmanda,\u00a0Siedem dalekich rejs\u00f3w<\/em>\u00a0(1975) czy Jana Lacha,\u00a0W\u0142adca<\/em>\u00a0(2023).<\/p>\n

\n
\"Quiz\"<\/a><\/figure>\n<\/div>