W czasie swego panowania Gustaw II Adolf (1594–1632) kontynuował działania króla Karola IX Sudermańskiego mające uczynić Morze Bałtyckie wewnętrznym akwenem monarchii Wazów (Dominium maris Baltici), czyli zdobyć rolę mocarstwa nadbałtyckiego. W tym celu Gustaw Adolf podjął walkę z Danią (1611–1613), Rzeczpospolitą Obojga Narodów (1621–1629), a także włączył się w 1630 roku do wojny trzydziestoletniej w…
Pomorze brandenbursko-pruskie w 1713 roku, w momencie obejmowania tronu przez króla Fryderyka Wilhelma I, stanowiło jedną z głównych prowincji państwa pruskiego. Obejmowało około 370 mil kw. Krótko po objęciu tronu król zaangażował się po stronie koalicji antyszwedzkiej (Rosja, Saksonia, Dania) w trwającą właśnie III wojnę północną (1700-1721). Miało to umożliwić zdobycie Szczecina i ujścia Odry…
10 marca 1637 roku zmarł Bogusław XIV, ostatni książę Pomorza z dynastii Gryfitów. Zgodnie z układami o sukcesyjnymi, m.in. z 1529 roku (Gramenz), władztwo pomorskie miał objąć elektor brandenburski. Jednak Szwedzi, sprawujący od 1630 roku kontrolę nad Pomorzem, odmówili wydania spadku, sami chcąc zatrzymać kraj w ramach budowy własnego Dominium Maris Baltici. W negocjacjach pokojowych,…
Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej Stargard miał za sobą pierwszy z dwóch wielkich kataklizmów, jakie dotknęły miasto w jego historii. Wydarzenia, które rozegrały się w ciągu tych kilkunastu lat zahamowały rozwój miasta na ponad pół wieku. Pierwszym ciosem była epidemia, która zebrała śmiertelne żniwo wśród mieszczan w latach 1623-1625. Zmarło wtedy 3381 osób. Z kolei w…
W XVI i na początku XVII wieku Pomorze dysponowało 21 portami morskimi należącymi do tutejszych miast. Porty te stanowiły, wraz z miastami-właścicielami, jednolite organizmy gospodarcze różniące się od siebie wielkością, a tym samym i zakresem handlu. Najogólniej porty pomorskie możemy podzielić na duże (Stralsund, Szczecin i Greifswald), prowadzące wymianę z ramach Bałtyku i Morza Północnego,…
Od końca XV wieku i wojen włoskich w Europie nastąpił gwałtowny wzrost liczby nowoczesnych fortyfikacji, które oparłyby się oblężeniu prowadzonemu za pomocą nowoczesnych środków, przede wszystkim artylerii. Budowa umocnień przechodziła w ciągu następnych dziesięcioleci kolejne fazy, od tzw. starowłoskiej, przez staro- i nowoholenderską. Odpowiadało to dynamicznemu rozwojowi sztuki oblężniczej, dlatego najszybciej sztuka fortyfikacyjna rozwijała się…
